ស្នេហាបងធំ  វគ្គទី១៖ អ្នកគ្រូពេទ្យទេវតា   យប់ប្រមាណម៉ោង១២ មេឃធ្លាក់ភ្លៀងយ៉ាងខ្លាំងលាយលំនិងផ្គររន្ទះ សម្លេងម៉ូតូធំ២គ្រឿងមានគ្នា៤នាក់កំពុងប្រជែងដេញគ្នា នឹងឡាន Jeep WRANGLER ពណ៍ខ្មៅ  ។ ស្នូរកាំភ្លើងបានបន្លឺឡើងជាច្រើនគ្រាប់ពីភាគីអ្នកបើកម៉ូតូធំ គ្រាប់កាំភ្លើងទី៥បានបាញ់ចំកង់ ឡានធ្វើឲ្យចង្កូតឡានរេទៅម្ខាង មិនអាចបើកបរបន្ត។  ម្ចាស់ឡាន គុណ ឬទ្ធីយុទ្ធ យុវជនពេញកំលាំងវយ័ប្រមាណជាង៣០ឆ្នាំ​ក្រាស់ កំពស់១ម៉ែត្រ៨០សង់ទីម៉ែត្រ មានមាឌធំសាច់ដុំកង់ៗដែលបង្ហាញថារូបគេជាអ្នកលេងកីឡាមួយរូប ។ យុទ្ធ បានបើកទ្វារឡាន បាញ់តដៃជាមួយក្រុមខ្មាន់កាំភ្លើង ដោយមិនរអាលនឹងសេចក្តីស្លាប់ រហូតបាញ់ត្រូវមនុស្សពីរនាក់ធ្លាក់ពីលើម៉ូតូប៉ុន្តែជាសំណាងមិនល្អគ្រាប់កាំភ្លើងមួយគ្រាប់បានបាញ់ចំស្មាខាងឆ្វេង។ ឃាតករកំពុងតែមើលរបួសរបស់ដៃគូរ ជាឱកាសល្អសម្រាប់អ្នកកំលោះ រត់គេចខ្លួនកាន់គ្លីនិចឈ្មោះសន្តិភាព នៅក្បែរនោះប្រមាណ ៥០០ម ។ សម្លេងសារ៉ែបន្លឺឡើងរថយន្តសង្គ្រោះបន្ទាន់ជាច្រើនគ្រឿងបានមកដល់គ្លីនិចជាបន្តបន្ទាប់កា្លយជា​ឱកាសល្អរបស់យុទ្ធអាចបន្លំខ្លួនធ្វើជាជនរងគ្រោះម្នាក់ក្នុងចំណោមជនរងគ្រោះដោយសារគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ។ គ្រូពេទ្យស្ទុះស្ទាដើម្បីមកមើល...

គ្រូស្នេហ៍  ថ្ងៃចុងសប្តាហ៍ ដាលីន និងនីតា បានធ្វើដំណើរទៅកាន់អាសនៈគ្រូទាយដើមខ្សែដែលនាងធ្លាប់ទៅជួប។ ក្នុងដៃរបស់ដាលីន មានកាន់ជំនូន និងប្រាក់ថ្លៃគ្រូ ព្រោះបំណងធំរបស់នាងថ្ងៃនេះ គឺមក «ដោះស្នេហ៍» ចេញវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណា ពេលទៅដល់ច្រកចូលភូមិ ស្រាប់តែឃើញមនុស្សម្នាចោមរោមមើលយ៉ាងកកកុញ។ ឡានប៉ូលិសពីរគ្រឿងកំពុងបើកស៊ីរ៉ែនផ្លេកៗនៅមុខផ្ទះគ្រូទាយនោះតែម្តង! -      មានរឿងអីហ្នឹងបង? នីតា ប្រញាប់ស្ទុះទៅសួរអ្នកជិតខាង។ -      អូយ! ប៉ូលិសមកបង្ក្រាបគ្រូទាយបោកប្រាស់ហ្នឹងណា៎! លឺថាបោកលុយគេរាប់ម៉ឺនដុល្លារ រឿងធ្វើស្នេហ៍អីហ្នឹង! ឥឡូវត្រូវប៉ូលិសខ្នោះដៃបណ្តើរចុះមកហើយ! ដាលីន និងនីតា ឈរចាំងភ្នែក សម្លឹងមើលលោកគ្រូទាយដែលធ្លាប់តែអង្គុយសម្តែងឫទ្ធិអស្ចារ្យ ពេលនេះកំពុងដើរឱនក្បាល លុតជង្គង់អង្វរប៉ូលិសទាំងទឹកភ្នែកជូតសំបោរ។ ដាលីន ឈរធ្មឹង ភ្នែកស្លក់... នីតា ឯណោះវិញ ស្រាប់តែផ្ទុះសំណើចក្អាកក្អាយរហូតទប់ទឹកភ្នែកមិនចង់ជាប់៖ -      ហាហា! ដាលីនអើយដាលីន! ឯងមើលចុះ! គ្រូស្នេហ៍ឯងសូម្បីតែខ្នោះដៃប៉ូលិសក៏ដោះមិនរួចផង ចុះទម្រាំដោះស្នេហ៍ឱ្យឯងនោះ? -      នីតា... អ៊ីចឹងមានន័យថា... គ្មានស្នេហ៍ គ្...

 គ្រូស្នេហ៍ ដាលីកំពុងនៅហ្វាម៉ាស៊ីទិញថ្នាំទុកជូនម្តាយបានឃើញសាររបស់បញ្ញារឹទ្ធ។ ក្នុងចិត្តរបស់នាងហាក់ រារែក មិនអាចបែងចែកថាជាក្តីស្រឡាញ់ឬ អាណិត។  ទោះជាយ៉ាងពេលនេះនាងនៅហ្វាម៉ាស៊ីស្រាប់ចាត់ទុកថា យកអាសារ គេ ជាលើកចុងក្រោយ។  បន្ទប់ជួលរបស់បញ្ញារឹទ្ធ  ដាលីន គោះទ្វារ បន្ទប់ជួល ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកមកបើក ។ នាងសម្រេចចិត្តរុញទ្វារឃើញបញ្ញារឹទ្ធកំពុងសម្លប់  លើដី ។ ម្នីម្នា នាងហៅជិតបន្ទប់អោយគ្រាឡើងឡានដើម្បីទៅមន្ទីពេទ្យ។  មកដល់មន្ទីពេទ្យ គ្រូពេទ្យបានប្រាប់ថា អ្នកជំងឺ ពោះវៀនដុះខ្នែងត្រូវការវះកាត់តូចជាបន្ទាន់។ នាងនៅ បន្តរង់ចាំរហូតគេដឹងខ្លួន។ បញ្ញារឹទ្ធបានដឹងខ្លួន ស្ទើរតែមិនជឿនឹងភ្នែកថាជា ដាលីនដែលគេបោះបង់ចោរបែរអ្នកជួយសង្រ្គោះ គេទៅវិញ។  -      បើលោកដឹងខ្លួន ខ្ញុំសុំទៅវិញហើយ នោះជាបបរ ។  -      អរគុណដាលនណាស់ បើមិនបាននាងខ្ញុំប្រាកដជាស្លាប់មិនខាន។  មិនតបតនាងក៏ចាកចាញទៅ ។ ចាប់ពីថ្ងៃនោះមកបញ្ញារឹទ្ធហាក់ចាប់ផ្តើមចង់វិលទៅរកស្នេហ៍ចាស់។  គេផ្ញើសារសុំត្រូវគ្នាវិញ និងសន្យាថាអោយចាស់ទុំចូលស្តីដណ្តឹងនាង។  ទីបំផុតពេលវេលាដែលនាងរង់ចាំបានមកដល់។ ដាលីអង្...

 គ្រូស្នេហ៍ ក្រោយពីត្រឡប់មកពីរកគ្រូទាយវិញ ដាលីនហាក់ស្វាហាប់ជាងមុន។ នាងងើបទៅហាត់ប្រាណជារៀងរាល់ព្រឹក តែងខ្លួនស្អាតៗទៅធ្វើការ និងញញឹមញញែមដាក់អ្នកគ្រប់គ្នា។ គ្រប់ពេលដែលនាងនឹកដល់បញ្ញារិទ្ធ នាងក៏ទូរស័ព្ទទៅនីតា និងម្ដាយនាងនៅឯស្រុក។ ៦០ ថ្ងៃកន្លងផុតទៅ... ថ្លែងពីបញ្ញារិទ្ធវិញ បាត់ដំណឹងពីដាលីនឈឹង! លែងមានទូរស័ព្ទរំខាន លែងមានសារដែលលោតមិនឈប់។ នាយលួចចូលមើលបណ្ដាញសង្គមរបស់នាង ឃើញថានាងស្រកគីឡូជាងមុន ស្រស់ស្រាយជាងមុន ខុសប្លែកដាច់តែម្ដង។ «តើនាងម៉ាប់នោះឈប់ស្រឡាញ់ខ្ញុំហើយ?» ទោះមានដានីជាស្រីស្អាតនៅក្បែរ តែចិត្តរបស់បញ្ញារិទ្ធក៏មិនអាចលុបស្រីម៉ាប់ចេញទាំងស្រុងនោះដែរ។ ដាលីនទោះជាមានរូបរាងមិនសូវស្អាតដូចដានី តែនាងចិត្តល្អ និងពូកែណាស់។ គេតាមញ៉ែនាងម៉ាប់ម្នាក់នេះយ៉ាងលំបាក ព្រោះនាងជាសិស្សពូកែប្រចាំសាកលវិទ្យាល័យ។ ក្រេឌីតសិក្សាល្អៗរបស់គេ ក៏បានមកពីការជួយធ្វើកិច្ចការពីសង្សារចាស់ម្នាក់នោះដែរ។ ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ការងាររបស់ដាលីនកាន់តែល្អឡើង ព្រោះស្នាមញញឹមជាមួយនឹងក្រែមបបូរមាត់ពណ៌ក្រហម ហាក់ទាក់ទាញមនុស្សគ្រប់គ្នាចង់មកនិយាយជាមួយនាង។ ថ្ងៃមួយ មានក្រុមហ៊ុនមួយមកទិញគ្រឿងអេឡិចត្រូនិចដាក់ក្នុងការិយាល័យថ្មី។ កំលោះសង្ហា វឌ្ឍនៈ ជាថៅកែវ័...

គ្រូស្នេហ៍ នៅក្នុងបន្ទប់ជួល      នារីវយ័២០ស្តើង ម្នាក់ប្រឹងបិទភ្នែកទាំងកណ្តាលថ្ងៃត្រង់យ៉ាងសោកសៅក្នុងបន្ទប់ដែលងងឹត និង រញ៉េរញ៉ៃគ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់។ នាងមិនចេញក្រៅរយះពីរថ្ងៃមកហើយ មិនហូបបាយ មិនងូតទឹក គិតតែពីយំ ហាក់ដូចជាលែងចង់រស់នៅ។ ទូរសព្ទ័នាងរោដ៍ឡើង គឺលេខរបស់នីតាមិត្តរួមការងាររបស់នាង។ -អាឡូ អាលីន -មានការអី?  -នេះឯងមិនមកធ្វើការទេឬ? - គ្មានអារម្មណ៍នោះទេ! -នេះឯងឆ្គួតទេឬ? បាត់បង់ស្នេហាហើយចង់បាត់បង់ការងារទៀតឬ?  - គ្នាមិនខ្វល់! នាងដាក់ទូរសព្ទ័ចុះ។      ដាលីន នារីវយ័២១ឆ្នាំ មាឌរាងមានសាច់បន្តិច ភ្នែកនាងធំ សក់វែង ។ សព្ធថ្ងៃជាបុគ្គលិក ផែ្នកលក់នៅ ហាងអេឡិចត្រូវនិចមួយកន្លែង។ ពីរសប្តាហ៍មុននាងត្រូវបានសង្សារនាង បញ្ញារិទ្ធ សុំបែកព្រោះគេឈប់ស្រឡាញ់នាងហើយ ពោលគឺចិត្តរបស់គេបែកឆ្វេងស្រឡាញ់មិត្តរួមការងារថ្មី។ -ខ្ញុំមិនជឿថាគេឈប់ស្រឡាញ់ខ្ញុំនោះទេ! ដានលីននៅចង់ដកពិសោធន៍ចិត្តរបស់គេ ។ នាងទៅទិញទឹកកក រួចត្រាំក្នុងអាងរហូតមាន អាការះផ្តាសាយក្តៅខ្លួន ។ នាងម៉ាប់ទូរសព្ទ័ទៅសង្សារ -អាឡូ បងរិទ្ធ ! -មានការអីដាលីន? -ពេលនេះអូនក្តៅខ្លួន អូនផ្តាសាយហើយ ! តើបងអាចទៅទិញថ្នាំឲ្យអូនបានទេ? សម្លេងនាងស្អក...

២០២៥​កន្លងទៅដោយលំបាក សង្រ្គាមព្រំដែនរវាងកម្ពុជា និងថៃ គឺជាសុបិនអាក្រក់មួយដែលគ្មាននរណាម្នាក់ចង់ឃើញ។ យើងគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែរងផលប៉ះពាល់ ទាំងដោយផ្ទាល់ និងដោយប្រយោល—ចាប់ពីការបាត់បង់ជីវិត ការបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិ រហូតដល់វិបត្តិផ្លូវចិត្តដែលមិនអាចមើលឃើញបានដោយភ្នែក។ សម្លេងយន្តហោះលើមេឃ បង្កើតភាពភ័យខ្លាចនៅក្នុងចិត្តមនុស្សគ្រប់រូប។ រូបភាពព្រៃផ្សៃនៃសង្គ្រាម ត្រូវបានចែកចាយពាសពេញ ដាក់ទុកតែស្នាមរបួស និងការឈឺចាប់នៅក្នុងចិត្តមនុស្ស។   នេះជាមេរៀនដ៏ឈឺចាប់សម្រាប់ប្រទេសទន់ខ្សោយ។ ទោះបីពិភពលោកដឹងច្បាស់ថា អ្នកណាជាអ្នកឈ្លានពាន និងអ្នកណាជាជនរងគ្រោះ ក៏នៅតែគ្មានប្រទេសណាឈរជើងជួយយើងដោយពេញលេញ។ ច្បាប់សង្គ្រាម មិនអាចអនុវត្តបានយ៉ាងយុត្តិធម៌ នៅពេលដែលអំណាចក្លាយជាអ្នកកំណត់ថា អ្នកណាត្រូវ និងអ្នកណាខុស។  ទឹកដីដែលយើងអាចនៅបានពេលនេះជាពលី សាច់ស្រល់ ឈាមស្រល់ របស់ទាហានដ៏ក្លាយហាន ។ សូមគោរពដឹងគុណដ៏ធំធេងនេះ ដ៏វិរះកងទ័ពគ្រប់រូប។   ២០២៦ មកដល់   ជីវិតក្នុងឆ្នាំ ២០២៦ ប្រាកដណាស់មិនមែនជាផ្លូវងាយស្រួលទេ ប៉ុន្តែយើងបានរៀនមេរៀនសំខាន់មួយគឺ យើងត្រូវតែរៀនក្លាយជាមនុស្សរឹងមាំជាងមុន រៀងរាល់ឆ្នាំ រៀងរាល់ថ្ងៃ។  សង្ឃ...

This song is written about a kid asking, " Mom ! will dad return after war?" ( Dad is a soldier )    Happy Merry christmas, While some people gather to celebrate Christmas, others are struggling simply to survive amid war. In Cambodia , life on the front lines is harsh and unforgiving. Soldiers and doctors risk their lives every day to protect the country and save others. Families are forced to leave their homes in search of safety, uncertain if they will ever return. Each day brings grief—the loss of both soldiers and civilians, lives taken too soon. The pain is constant, and the silence that follows is heavy. This Christmas, my only wish is simple and sincere: peace